Met mijn gedachten bij het fijne schakelen van de i20, merk ik ineens dat ik verdwaald ben

Met mijn gedachten bij het fijne schakelen van de i20, merk ik ineens dat ik verdwaald ben

Totaal niet zenuwachtig en met een goed humeur ben ik op weg naar Doetinchem. Daar mag ik namelijk de Hyundai I20 ophalen, de enige auto waar ik al wél eens in heb gereden. Ik herinner me dat ik hem het liefst in mijn broekzak mee naar huis had willen nemen, want wat een fijne auto. Benieuwd of ik hier na vandaag nog steeds zo over denk.

De I20 staat in de werkplaats, want hij is net (speciaal voor mij!) gewassen en uitgezogen. Ik wil mijn spullen op de achterbank leggen, maar krijg de deur niet open. Het zal vast iets heel simpels zijn wat ik over het hoofd zie, waardoor ik me een beetje stom voel als ik het vraag aan collega Maik. Hij laat me zien dat er op het dashboard een knopje zit waarmee je alle deuren kunt ver- of ontgrendelen.

Een beetje beschaamd leg ik mijn spullen in de auto en wil instappen, maar dan zie ik dat ik tussen bruggen en allerlei spullen moet om naar buiten te komen. Achteruit. Nog iets beschaamder vraag ik Maik of hij de auto uit de werkplaats wil rijden. Hij rijdt hem het lastigste stuk achteruit en dan moet ik het toch echt zelf doen.

De achteruitrijcamera op het scherm op het dashboard laat me precies zien waar ik rijd. Dat eerste stuk had ik achteraf best zelf gekund. Door de hulplijnen kan ik inschatten hoe ver ik nog door kan rijden en wanneer ik iets te enthousiast naar achteren rijd, waarschuwen de sensoren me dat ik op moet passen. Wat een uitkomst!

Het regent flink, maar de ruitenwissers staan al aan, dus daar hoef ik niet naar om te kijken. Dacht ik. Na enige tijd lijkt het wel alsof ze op hol slaan. Ik draai aan het ruitenwisserknopje, maar kom er niet achter op welke stand hij staat. Het wordt niet aangegeven op het digitale infoschermpje voor me en bij het knopje staat geen streepje. Na wat proberen, kom ik erachter dat hij op de automatische stand staat. Die gaat me te hard af, dus kies ik voor standje 1. De ruitenwissers gaan nog steeds vrij hard heen en weer, maar er zit niets anders op.

Ik ben alweer even onderweg en besef me ineens dat het schakelen heel soepel gaat. Zo soepel, dat ik er nog niet eens over na heb gedacht. Bij veel auto’s moet ik nog enigszins kracht zetten om de pook te bewegen, maar bij deze auto glijdt hij van versnelling naar versnelling. Wanneer ik heb geschakeld en weer gas geef, schokt hij geen enkele keer. Voor mij een hele prestatie.

Met mijn gedachten bij het fijne schakelen, merk ik ineens dat ik – het zal ook eens niet – verdwaald ben. Een uitgelezen kans om de navigatie te proberen. Ik kan kiezen uit een aantal knoppen naast het scherm op het dashboard om de navigatie op te starten. Easy, want het is erg duidelijk allemaal. De auto beschikt sowieso over weinig knoppen, wat bediening makkelijk maakt. Ik voer het adres in om terug te gaan naar de vestiging en begin te rijden.

De navigatie is duidelijk en ik kan goed zien waar ik heen moet. Wanneer ik toch een straat te vroeg in rijd, hoef ik maar één keer met mijn ogen te knipperen voordat de navigatie een andere route heeft berekend. Ik kom dan ook weer goed en wel aan bij Herwers Hyundai Doetinchem.

Als ik uitstap, zie ik dat de mooie witte I20 is veranderd in een met modder bespatte I20. Ik wil de deur dichtgooien, maar de mat bij de pedalen – of beter gezegd de berg zand – trekt mijn aandacht. Ik geef de sleutel terug aan collega Fabio en zeg dat ik de auto best even schoon wil maken. Fabio vindt dat niet nodig, want de mat is van rubber en makkelijk af te spuiten, dus kan hij het wel doen.

Met een goed gevoel rijd ik terug naar kantoor en neem ik me voor om de volgende keer eerst mijn schoenen te checken voor ik een schone auto in stap.

 

Hyundai i20


Terug naar overzicht