De QASHQAI automaat glijdt over de weg

De QASHQAI automaat glijdt over de weg

Als ik aan kom rijden in Zevenaar, zie ik de auto die ik mee mag nemen al staan: de Nissan QASHQAI. Ik vind dit echt een mooie auto, maar pff wat is hij groot. Het lijkt me lastig om met zo’n bakbeest te rijden aangezien ik ongeveer de helft aan grootte gewend ben. We zullen zien.

Optimistisch, een tikkeltje onhandig en liefde voor beeld is hoe je mij het beste kunt omschrijven. Ik ben Careen en ik ben een half jaar werkzaam bij Herwers als medewerker Marketing & Communicatie. Vanaf vandaag schrijf ik elke week een blog over een onderwerp dat speelt binnen Herwers. Ik ben nieuw in de automotive en heb daardoor een frisse kijk op zaken. Mijn doel? De wereld van de automotive begrijpelijk maken voor eenieder.

Ik haal de sleutels binnen op en collega Ruben loopt nog even mee. Deze QASHQAI is namelijk een automaat en ik heb werkelijk geen idee hoe dat werkt. Ruben benadrukt dat ik met mijn linkervoet niets moet doen, omdat ik dan waarschijnlijk per ongeluk de rem intrap. Hij legt de verschillende standen nog even uit en dan ben ik klaar om te gaan.

Het eerste obstakel dient zich direct aan, want de auto staat in een nogal krap straatje geparkeerd. Met zo’n grote auto kan ik me niet voorstellen dat ik hier tussendoor pas, maar Ruben zegt dat de auto me wel waarschuwt als ik te dicht bij de kant kom. Daar vertrouw ik dan maar op en in slakkentempo rijd ik zonder problemen de parkeerplaats af.

Na 10 meter voelt het alsof ik nooit anders heb gereden dan een automaat. Wat is dit makkelijk! Het lijkt alsof de auto over de weg glijdt en zo klinkt het ook. De QASHQAI sluit me een beetje van de buitenwereld af. Ik hoor geen andere weggebruikers en ik geniet.

Natuurlijk heb ik de navigatie aanstaan, want ik ken de weg in Zevenaar helemaal niet. Het valt me op dat het navigatiescherm wat klein is, maar ik kom er al snel achter dat Nissan daar over na heeft gedacht. Elke keer als ik af moet, gaat het volume van de radio zachter en zegt een computerstem waar ik heen moet. Maar het allerfijnst: op het schermpje voor mij staat nog eens welke afslag ik moet hebben. Duidelijker kan volgens mij niet.

Ik voel me helemaal thuis in deze auto en besef me dat hij helemaal niet groot aanvoelt. Alles is in verhouding en het raam is niet mijlenver weg als ik in de binnenspiegel kijk. De zit is voor mij sowieso erg goed. Ik ben nogal lang – 180 cm – en ik zit niet ergens onder in de auto, wat ik vaak het geval vind.

Nu ik me zo op mijn gemak voel, vind ik het tijd om het gas eens goed in te trappen. Ik heb namelijk het idee dat deze auto snel op kan trekken. Op een recht stuk trap ik het gas even flink in en voor ik het weet rijd ik ineens 100 km/u. Mijn ontbijt zit bijna tegen de voorruit, maar een klein beetje een lekker gevoel is het ook wel. Het doet me denken aan een achtbaan.

Ik rijd weer terug naar de vestiging in Zevenaar en moet bij een rotonde plots remmen. Mijn linkervoet gaat in een reflex naar ‘de koppeling’ die er dus niet zit. Ik lach in mezelf, want dit voelt nogal knullig, maar gelukkig is er niets fout gegaan.

De auto zet ik voor de deur en ik laad mijn cameraspullen uit. Het valt me ineens op dat de kofferbak gigantisch is. Er zouden volgens mij makkelijk vijf koffers in kunnen. Nogal een verschil met mijn eigen auto waar er maar één inpast. Best apart dat de QASHQAI dus niet groot voelt, maar het zeker wel is.

Als ik in mijn eigen auto stap, vergeet ik even dat ik in een schakelauto rijd.  Heel even maar, want direct merk ik dat ik veel moeilijker vooruitkom. Ik ben terug in de realiteit en de omschakeling is makkelijk. De Nissan zou ik voorlopig niet rijden, want ik ben tevreden met mijn eigen auto. Maar als ik het QASHQAI-gevoel weer wil herbeleven, kan ik altijd deze blog teruglezen. Die gedachte stemt me tevreden.

Nissan QASHQAI   Nissan QASHQAI   Nissan Qashqai


Terug naar overzicht